Ding Dong

“Ding dong”.

Marie kijkt op van haar moeders sterfbed, en kijkt Odiel vragend aan, maar die geeft haar met een zwijgende blik te kennen dat zij de deur moet openen. Het is haar ouderlijk huis tenslotte, hoort ze hem denken. Zelfs op deze laatste avond met Moeder, heeft ze niks aan hem. “Mama had toch gelijk”, prevelt ze binnensmonds.

“Ik stoor toch niet?”, zegt de kalende man in de deuropening, een visitekaartje naar haar uitreikend. “Begrafenisonderneming Van Boven is de naam, en wij leveren de beste uitvaartkwaliteit.” De bliksemende blik van Marie maakt hem snel duidelijk hoe de kaarten liggen. “Excuseer, ik ben blijkbaar weer te vroeg”. Hij legt zijn kaartje op het dressoir, en maakt zich uit de voeten. “U hoort binnenkort nog van me!”, roept hij nog na.

Ze ontmoet haar man bovenaan de trap. “De één zijn bijna-dood is de ander zijn brood”, merkt hij op, gniffelend om zijn spreekwoordelijke vondst . “En met de crisis in de uitvaartbranche, loop het soms spaak met de timing.”

Marie tracht hem zo goed mogelijk te negeren, en richt haar aandacht weer op haar kreunende moeder.   

“Ding dong”.

Marie’s dreigende blik maakt dat het deze keer haar man is die de trap afsnelt.

“Goeienavond, mijnheer, en onze condolences. Wij, van uitvaartcentrum Van Onderen, laten u graag weten….”. De begrafenisondernemer stopt midden in zijn zin, wanneer hij het visitekaartje van zijn gevreesde concurrent op het dressoir opmerkt.

“Je bent te laat,” smaalt Odiel. “Je hebt je zonet de kaas van het brood laten eten, mijn waarde. De volgende keer ben je best wat sneller.”

Terwijl Odiel rustig de trap naar zijn gehate schoonmoeder bestijgt, kan hij een proest omwille van zijn spitsvondigheid niet onderdrukken. Hij inhaleert diep, en komt de kamer zuchtend binnen, nét op tijd voor de laatste adem.