Puzzel Plezier

Hij is er bijna. Nog een tiental stukjes wolk boven de Dom van Firenze en de maandagpuzzel is afgewerkt. Netjes op tijd.

Eén lege puzzeldoos op zijn tafeltje, en zes gevulde in zijn kast - eentje voor iedere dag van de week. Hij in volle focus, met bevende, oude handen. Het net van de herinnering aan Firenze sluit zich langzaam. Op tafel als in zijn geest.

“Weet je nog, Marie, toen ik aan de voet van de Duomo op mijn vingers floot, en al die toeristen naar ons keken, alsof we vloekten in de kerk? … En onze hautaine hotelier die avond, zo zat als een kanon?”

Hij concentreert zich verder, en is nog maar drie stukjes verwijderd van zijn dagelijkse opdracht. Voor hem is het einddoel niet zo belangrijk, enkel de weg ernaartoe.

Het laatste stukje Italiaanse lucht valt op haar plaats en zijn blik richt zich op Marie, die glazig terug staart vanuit haar fotokader.

“Straks wat lasagna eten op dat leuke pleintje daar? Met een wit wijntje erbij?” Hij wijst naar een stukje van de puzzel, en glimlacht haar toe.

De klok in het kleine kamertje tikt negen uur, en enkele tellen later komt de verzorgster binnen zonder kloppen.

“Dag, Jaak, ’t is weer tijd om te gaan slapen, hé. Zat je weer in Moskou, vandaag?”, vraagt ze, terwijl ze de puzzel vluchtig bekijkt.

“’t Is Firenze, lieveke. Moskou bezoeken we steeds op woensdag.”

“Ah, ja, da’s waar ook. Mijn geheugen laat me soms in de steek. En wat is de bestemming morgen weer?”

“Barcelona, lieveke. Dan gaan we naar Barcelona,” prevelt hij slaperig, terwijl ze hem in zijn rolstoel richting badkamertje duwt.

Enkele minuten later wordt Jaak in bed gestopt. “De puzzel laten liggen, hé. Ik ruim hem morgenochtend op, zoals altijd.”

“Vast en zeker, Jaak. Dat weet ik maar al te goed. Firenze zal er de ganse nacht liggen. En volgende nacht Barcelona, en daarna Moskou, en dan Stockholm, als ik me niet vergis.”

Maar Jaak zit al in dromenland, aan de voet van de Duomo.

Aïsha knipt de lichten uit en verlaat de kamer, die enkel nog een straaltje straatlicht tot zich door laat dringen.

Vanuit haar kader, tuurt Marie bij dat schimmige licht oogluikend naar de Italiaanse kathedraal, de ganse nacht lang