Polders of Pastis

(Liefde in 3 x 100 woorden)

Hij: “We kennen elkaar nog geen maand, maar ik voel het van mijn bonkende kop tot mijn wriemelende tenen: zij is de ware voor mij. Lief, grappig, sociaal, slim en zo verdomd knap! Mijn ziel komt thuis bij haar. Zij is waarlijk mijn goddelijke levensgezellin om mee naar het wilde Parijs te trekken. L’Amour pour toujours!”

Zij: “De liefde verslindt mij levend. Ik kan amper nog ademen. Maar ik weet het heel zeker: hij is de man die ik kies. De man waarmee ik mijn gedroomde bioboerderij zal opstarten, temidden van de rustige velden van Zoutenaaie .  Mijn leven is volmaakt."

Zij: “Hoe meer ik met mijn voeten in de poldergrond sta, hoe harder mijn dromer lijkt weg te zweven. Ik wil hem niet kwijt, maar zijn weerzin om boer te worden, geeft me een stomp in de maag, een knauw in mijn hart. Ik had altijd gedacht dat de Liefde wel voor zichzelf zou spreken, maar de twijfel begint te knagen.”

Hij: “Ik wil nog altijd sterven voor haar, maar verkassen naar Zoutenaaie is voor mij drie bruggen te ver. Dat wordt mijn dood, en Montmartre en Place Pigalle blijven trekken aan mijn ziel. Mijn god, bevrijd me uit deze liefdesnachtmerrie.”

Hij: “Het is Parijs niet geworden, en ook Zoutenaaie niet. Wel een rustig Frans dorpje, met warempel een Place Pigalle voor het kerkje. Ik vond hier werk, ben volop bezig met ons karaktervolle krotje te verbouwen, en geniet op tijd en stond van een perfecte pastis, en van l’amour, bien evidemment.”

Zij: “Die bioboerderij bleek een bevlieging. Maar met mijn halftijds jobke in de groentenwinkel vlakbij, ben ik ferm op mijn gemak, en heb ik alle tijd voor mijn katten, kippen, konijnen en ventje. En voor het herschilderen van dat oude wiegje dat we vorige week op de kop tikten.”