Razende Radja

(ik volg een schrijfcursus bij de weergaloze Anna Magielse Hoogland. Op een charmante manier haalt ze haar deelnemers uit de comfortzone, en daagt ze uit om op korte tijd wat cursiefjes en kortverhalen uit het hoofd te schudden. Dit is er eentje van mijn hand, met een knipoog naar Simon Carmiggelt. Alle feedback welkom!)

John hangt zijn winterjas aan de haak, zet zich aan de toog, en bestelt zijn dagelijkse jenever. Hij kent deze bruine kroeg nog maar twee weken, maar voelt er zich al helemaal thuis. Een nieuwe stad, een nieuwe stamkroeg, had hij zich voorgenomen, en dat is ‘m wonderwel gelukt.

Eenmaal gezeten op de versleten fluwelen barkruk, bemerkt hij een nieuw gezicht, aan een tafeltje bij het raam. En wàt voor gezicht. Een oude man, in sjofele kledij, met witte baard en met één oor, staart wezenloos naar een vergeelde foto voor hem. Naast de foto staan niet minder dan zeven jeneverglaasjes, waarvan er al vijf leeggedronken zijn.

Geïntrigeerd trekt hij zijn blik weg van de oude man, en ontmoet de ogen van Sjaak, de herbergier. John is nog maar recent in dit stadje neergestreken, maar zijn verstandhouding met de cafébaas, is stilaan broederlijk te noemen.

“Dàt is nou Henk”, fluistert Sjaak. ”En maak je niet ongerust. Hij kan ons niet horen. Hij is zo doof als een kwartel.” “Is het niet, Henk,” roept hij, maar de oude man blijft gewoon voor zich uit staren, terwijl hij nummer zes aan de lippen zet. Nu bemerkt John dat aan diens trillende hand twee vingers missen.

“Henk komt hier geregeld langs,”, vervolgt Sjaak, “steeds op de twaalfde dag van de maand. En dan bestelt ie zeven jenevers in één keer, staart naar dezelfde foto, giet de alcohol rustig naar binnen, en speelt dan één specifiek liedje op de jukebox. En dan is-ie weer weg.”

“Vertel me méér”, smeekt John.

“Nou, onze Henk, dat was een circusartiest. Iedereen kende ‘m hier. Befaamd om zijn spectaculaire leeuwennummer... Hij en Radja waren jarenlang een onafscheidelijk duo. Zelfs tot in Moskou en Monaco kenden ze hem.”

“Tot ze die pleuriswet erdoor kregen, die het verbood om nog leeuwen in te zetten als entertainment. Dat was dierenmishandeling, beweerde men.”

“Henk was er het hart van in. Eerst nam hij Radja nog een tijdje in huis, maar dat is werkelijk dramatisch afgelopen. Radja zal het publiek gemist hebben, en werd depressief, én gevaarlijk.”

“Op een dag liep het helemaal uit de hand. Toen Henk thuis kwam van de kroeg, vond ie Radja sleurend en smikkelend aan het levenloze lichaam van zijn vrouw, gedrenkt in een plas van haar eigen bloed. Daarop viel Radja ook Henk aan, en takelde ‘m ernstig toe, tot de razernij zich uit het grote, gevaarlijke leeuwenlijf terugtrok, en ie weer kopje-aai kwam vragen aan zijn oude vriend.”

“De politie sommeerde Henk meteen daarna om de leeuw in te laten slapen. De 12e november was dat, zo’n twintig jaar geleden. En Henk was nooit meer dezelfde.”

Door de jukeboxen galmt “The Lion sleeps tonight”, en over de wangen van Henk rollen dikke tranen.

Het lied is nog niet gedaan, of Henk is al verdwenen.

Maar wie staat er nu op die foto, vraagt John zich af. Zijn leeuw, of zijn vrouw?