Strijden als doel

“Dat kàn toch niet! Dat is toch je reinste onrecht! Dat kunnen we écht niet aanvaarden!” Ik lees en hoor dergelijke verontwaardigde uitspraken quasi dagelijks. Over Gaza, uiteraard. Over deze of gene president, over ontbossing of de behandeling van vluchtelingen. Over politiemishandeling, kinderarbeid of schaliegaswinning. Over besparingen in het onderwijs, veel te hoge huur, of het eten van vlees. Mensen jutten zichzelf en anderen op, om samen te strijden tegen al dat onrecht. We pompen ons zelf vol adrenaline, en schreeuwen ons de longen uit het lijf. Om al dat onrecht, ooit, recht te kunnen trekken. 

 Waar komt al die boosheid toch vandaan? Ik vraag me dit al geruime tijd af, net omdat verontwaardiging zo verleidelijk, zo bedwelmend kan zijn. Ik spreek alvast uit eigen ervaring. Ik fulmineerde niet enkel tegen heel wat van hogergenoemde zaken, maar evengoed tegen alle ‘onrecht’ dat mij in mijn eigen leven te beurt was gevallen. Ik hield mentale lijstjes bij, vol van waarlijk onvergeeflijke daden die leerkrachten, klasgenoten, zussen en ouders mij hadden aangedaan. Ik, die nochtans niks verkeerd had gedaan, en nu de gevolgen moest torsen van al dat onrecht dat mij was aangedaan. En hoe groter ik mijn verontwaardiging liet opspelen, hoe groter de impact van dat ervaren onrecht leek te worden. De boosheid vernauwde mijn bewustzijn, en groeide bij gratie van het doemdenken dat ik cultiveerde. Arme ik, arme jij, arme ons. Allen gevangen in het onrecht uit het verleden. Machteloosheid als deugd.

Tot ik er genoeg van had.

Strijden tegen onrecht kan heel nobel zijn, maar we kunnen ons er ook stevig in verliezen. Het kan een vlucht zijn voor wat wij, of anderen,  wél nog allemaal kunnen verwezenlijken. Meer zelfs; wanneer we ‘onrecht’ uit het verleden durven aanvaarden als een gegeven, als een onplezierig feit, en het niet langer bevechten of er bestraffing of schadeloosstelling voor eisen, dan opent er zich vaak een nieuwe, frisse wereld, waarin we de energie van onze verontwaardiging kunnen ombuigen in tonnen liefde, verbinding en creativiteit. Dat merk ik tenminste in mijn therapeutische praktijk, dag na dag.

En dat onrecht uit het verleden dan? Dat kunnen we soms simpelweg….laten zijn, tot het soms uit zichzelf begint op te lossen.