Vinnige Vanessa

“En gisteren wou ze plots Mega Mindy zijn!”, schatert Luk. Een warm gelach stijgt op uit het groepje ouders van de kleuters van de tweede klas.

Wat later injecteert Linda een weetje in de groep: “Ons Dario, zet zijn eerste stappen als tweewielige fietser, onder deskundige leiding van Lena, ons oudste.”. Goedkeurend gemompel stijgt op. En onderhuids drijft ook wat naijver. In dat stadium zitten de meeste kinderen nog niet, en fietsen staat toch op alle verlanglijstjes. En Linda geniet duidelijk van de fysieke superioriteit van Dario, mogelijks ter compensatie van zijn haperende ontwikkeling in sociale skills.

De aanwezigen komen elkander nu al zo’n twee jaar tegen aan de schoolpoort, en soms op een knullige ouderavond. De stilte vult zich makkelijk, en de ene dag is ’t al wat gezelliger dan de andere, in de wachtruimte voor de schoolbel. Er kan al eens gelachen worden, of geventileerd, zoals onlangs nog over Kelsey van het derde, die de laatste tijd iets te opdringerig doktertje wilde spelen met enkele van hun kinderen.

Die dag zendt het naderende geluid van zelfverzekerde hoge hakken een davering door de zorgvuldig opgebouwde aimable oudercommunity. Het is Vanessa, mama van Ophélie, die geheel onverwachts haar kleine zélf komt ophalen.

“Aha!”, buldert Vanessa ongevraagd en onafgestemd, als een volleerde power woman op testosteron.

“Kom eens allemaal in een kring staan, gauw.” Het tiental ouders volgt gedwee het bevel van de alfavrouw, alsof hun eigen waardigheid en onafhankelijkheid werd uitgeschakeld door de onweerstaanbare mindset van Vanessa, de CEO van het gelijkaardige vrouwenblad. Een Vrouwenblad met Ballen, volgens de tagline van het magazine.

“Ik heb een voorstel uitgeschreven, en wil die morgen doorzenden naar de directie. Ik wil dat graag in ons aller naam dan. Kwestie van wat gewicht in de schaal te leggen, natuurlijk.”

De ouders kijken elkaar verweesd en verschrikt aan.

“Wij stellen dus met zijn allen voor, om vanaf januari onze juwelen van kinderen twee uren per dag te laten schrijven. Dit geeft hen een mentale voorsprong op hun leeftijdsgenoten, een voorsprong die onbetaalbaar is in de hypercompetitieve wereld van morgen. Wij maken onze eigen eindtermen, en onze kinderen zullen er enkel wel bij varen.”

Wég sfeer.

(wordt misschien ooit nog ‘ns vervolgd)