Woelig Waaien

De zee.

Een verlaten strand, op wat verre meeuwen en mijn gebroken hart na.

Geen spatje zon, uiteraard. Hoe zou die ooit nog kunnen terugkeren in mijn verstilde wereld, in mijn verstarde lijf? De duisternis heeft twee dagen geleden mijn ziel in beslag genomen. Maar ik heb er vrede mee.

Ik probeer mij niet langer te tonen aan de ruwe wereld, die mij zo genadeloos vertrapte.

Ik had het moeten weten. Naïeveling die ik was. Maar de tijd van hoop is eindelijk vervlogen. En zo is het goed. Vanaf nu worden donkerte en leegte mijn bondgenoten. Tot mijn hart het begeeft, hopelijk niet te ver hier vandaan.

Jammer van de wind hier. Die blijft me maar porren, en slaat me om de oren.

“Laat me verdomme gerust!”, schreeuw ik over zand en water. “Stop met waaien, stop met blazen in mijn gedoofde gezicht! Het heeft allemaal geen zin.”

Maar ze gaat niet liggen. Integendeel; ze blijft me uitdagen.

“Ik wil je niet voelen, ik wil NIKS meer voelen! Laat me toch allemaal met rust! Laat me!”

Maar ze pakt me stevig vast, en dwingt me te kijken naar de oneindige zee, en naar een olietanker in de verte. Waarom zag ik die niet eerder?

Precies zo’n olietanker waar mijn vader naar wees, iedere keer we met het gezin de Scheldemonding bezochten. Tijden van zon, en licht, en vertrouwen in elkander. Lang vervlogen.

“Zie je dat schip?”, vroeg ie me telkens weer. “Soms ziet ie wekenlang geen land, enkel water, en soms mist, of komt ie terecht in woeste winden. En toch blijft ie varen, vertrouwend op zijn kompas.”

Oh, wat kon mijn vader daarover doordrammen, zeker naar zijn einde toe. Dat we eigenlijk allemaal zo’n dobberende tanker zijn, en we allen een betrouwbaar kompas hebben, als we er maar hard genoeg naar zoeken. Een kompas die ons door de zwaarste levensstormen kan loodsen, van de enige veilige haven, naar de andere.

Terwijl mijn hart wat weker wordt, merk ik dat ook de wind warmer en zachter wordt. Of laat ik haar genegenheid nu wat meer toe?

Wat wil ze mij zeggen vandaag? Waarom wil ze me per sé raken vandaag? Waarom laat ze me niet ontsnappen in de duisternis van mijn kop?

En dan denk ik terug aan de laatste keer dat ik met mijn vader naar het strand ging. Beiden wisten we toen al dat dat onze laatste keer zou zijn. Vijftien was ik.

Dezelfde wind woei toen door ons lijf. Zijn gloeiende ogen keken dwars door mij heen.

“Vrees niets, mijn zoon,”  zei hij mij. “Voel de wind, voel haar tot in je botten. Voel haar kracht, haar beweging. Zij is deel van ons, en wij zijn deel van haar. Ze voert ons mee door zonnige en duistere tijden, en soms gaat ze stilletjes liggen. Maar ze komt steeds terug, in verschillende gedaanten, en vanuit verschillende richtingen. Net zoals ik nooit écht ga sterven. Het leven lààt zich niet opsluiten, maar verspringt hoogstens van lijf naar lijf.”

Ik begreep hem niet toen.

Maar terwijl de zon vandaag doorbreekt en de wind wat gaat liggen, komt het leven in mij aarzelend terug.